Voor Tiffany Bouelle is creativiteit niet iets waarvoor ze bewust tijd inplant. In plaats daarvan borrelt het, wachtend op het moment dat het klaar is en naar boven komt in haar kunst en in de manier waarop ze haar dagelijks leven leidt.

"Ik zie het leven als een speeltuin waar grenzen voortdurend vervagen," zegt ze. "Het voelt alsof er iets op het punt staat tevoorschijn te komen."

Haar werk omvat zowel schilderkunst als commerciële opdrachten, twee richtingen die ze bewust gescheiden houdt. Haar schilderijen spreken de kijker rechtstreeks aan en zijn geworteld in reële en tastbare onderwerpen. Haar commerciële projecten bieden iets anders: een verandering van sfeer, een wereld die is ontworpen om je mee te voeren. "Misschien probeer ik op deze manier flarden van dromen aan te bieden," mijmert ze. "Een welkome onderbreking van de serieuzere thema's die ik in mijn galeriewerk behandel."

De visuele instincten achter dat werk gaan terug tot haar kindertijd. Tiffany voelt zich al lange tijd aangetrokken tot de filmwereld, niet tot de mainstream, maar tot het vreemde en het zelfgemaakte. Jan Švankmajer. De jonge Tim Burton. De stop-motion muziekvideo's van Michel Gondry. De speelse circusfilms van Alexander Calder. Werken die hun onderwerpen op een onverwachte manier belichtten en de grenzen van wat mogelijk leek in verschillende media verlegden.

"Deze visuele rijkdom heeft me altijd geïnspireerd om diepgang aan een onderwerp te geven," zegt ze. Scenografie, belichting, styling, alles werd een natuurlijke verlenging van hoe zij naar de wereld kijkt en zich daarin uitdrukt.

Het is echter het moederschap dat haar manier van werken en wie ze is het meest ingrijpend heeft veranderd.

Het bracht een onverwachte metamorfose teweeg," zegt Tiffany, "alsof ik in één keer tien jaar aan artistieke rijpheid heb gekregen. Een opmerkelijke en onvoorziene versnelling." Ze beschrijft de ervaring in complexe hoofdstukken, als een gedicht van Baudelaire, vol vragen en tegenstrijdigheden. Uitgeput en euforisch, vaak tegelijk.

De manier waarop haar zoon de wereld ervaart, de manier waarop hij aandacht besteedt aan alles om hem heen en er plezier in beleeft om het te ontdekken, heeft zijn weg gevonden naar haar werk. Niet als onderwerp, maar als een manier van kijken.

"Ik moet toegeven," zegt ze, "ik vind het echt geweldig om
moeder te zijn."

Als haar gevraagd wordt wat ze voor hem zou maken, niet een cadeau maar een gevoel, dan aarzelt ze geen moment.

Een levensgroot huis vol met alles wat hem aan het lachen maakt, zodat ik zijn lach de hele dag door zou kunnen horen. Dat geluid is een melodie die me met grenzeloze energie vervult."

Bekijk onze cadeaugidsen