In de heuvels van Mallorca heeft fotografe Cecilia Renard een thuis gecreëerd dat langzaam is gevormd door licht, herinneringen en het gezinsleven.

In de heuvels van Andratx komt de dag langzaam op gang. Het licht beweegt zich over het Tramuntana-gebergte en glijdt geruisloos het huis binnen, waar het zich nestelt op de vloeren, muren en voorwerpen die in de loop der tijd hun plek hebben gevonden. In dit steeds veranderende licht onthult het huis van fotografe Cecilia Renard zich niet in één keer, maar aan de hand van flarden van momenten en herinneringen.

"We waren al lange tijd op zoek naar een huis op Mallorca, nadat we zes jaar op het eiland hadden gewoond," vertelt ze. Toen het huis eindelijk op ons pad kwam, was dat in een periode van verandering. Cecilia was acht maanden zwanger toen ze het voor het eerst zagen, en ze tekenden de papieren vlak na de geboorte van haar zoon Guido. De klik was er vanaf het allereerste begin. “Bij ons eerste bezoek waren we meteen verliefd op het licht, de open ruimtes en de hoge plafonds.”

Het huis was eigendom geweest van een Mallorcaanse schilder van in de negentig, en zijn aanwezigheid is er nog steeds voelbaar. In plaats van helemaal opnieuw te beginnen, beschouwde ze het huis als iets om op voort te bouwen. We besloten om de belangrijkste elementen die er al waren te behouden: de balken, de vloeren op de bovenverdieping, het timmerwerk en de trap. Een deel van zijn bezittingen is er nog steeds, onopvallend verweven in het dagelijks leven. De eettafel is nog steeds in gebruik, het vloerkleed in de woonkamer is een van haar favoriete stukken geworden en een aantal van zijn schilderijen hangen nog steeds aan de muren. Deze dialoog tussen verleden en heden staat centraal in haar manier van leven. Een ruimte eigen maken, legt ze uit, draait om "respect hebben voor wat er al was en daar in de loop van de tijd langzaam dingen aan toevoegen." Van buitenaf lijkt het huis misschien af, maar zij ziet het anders. Er zijn altijd details om opnieuw naar te kijken en nieuwe lagen om toe te voegen.

De renovatie volgde dezelfde filosofie. Met de hulp van haar vriendin, architect Marina Senabre, en met een bescheiden budget, koos Cecilia voor een meer persoonlijke aanpak. Ze werkte samen met een klein, hecht team, waaronder een vader en zoon die veel van het werk met de hand uitvoerden. Er was geen haast om alles in één keer af te ronden. In plaats daarvan strekte het proces zich uit over bijna een jaar, geleid door een visie op hoe ze wilden leven. Ook nu nog gaat dat proces door. “We blijven beetje bij beetje dingen toevoegen en werken hoekjes af zodra dat kan.”

Het huis was van meet af aan bedoeld als gezinswoning. Cecilia begon met de renovatie terwijl haar oudste kind al in haar armen lag, en die ervaring was bepalend voor elke beslissing die volgde. Muren werden afgebroken om open, met elkaar verbonden ruimtes te creëren, en de keuken werd ontworpen als een plek voor het hele gezin. Buiten biedt een binnenplaats ruimte om te spelen. In de loop der tijd zijn er kleine hoekjes gecreëerd waar de kinderen kunnen kruipen, rusten en samen tijd doorbrengen. Hun slaapkamer, met de originele tegelvloer, is een van de gezelligste plekjes in huis geworden. Cecilia merkt op dat hier wonen betekent "je voortdurend aanpassen en ruimte laten zodat het huis met hen mee kan bewegen."

Wat de ruimte echt bewoond doet aanvoelen, is de aanwezigheid van objecten met een betekenis. "Een huis waar echt in geleefd wordt, is een huis vol spullen die een reden hebben om er te zijn," merkt Cecilia op. Er zijn stukken die ze van familie heeft geërfd, zoals een dressoir dat van de grootmoeder van haar partner Mateo was, naast meubels van haar eigen ouders en voorwerpen die ze uit Argentinië heeft meegenomen. Het huis staat ook vol met handgemaakte spullen. Mateo maakte de houten keukengrepen en de messen, terwijl Cecilia de keramische lichtarmaturen en het servies ontwierp. Samen hebben ze verschillende meubelstukken gemaakt en zo nog een extra laag van verbondenheid met de ruimte gecreëerd.

Er zijn ook werken van anderen die ze bewondert, van keramisten tot goede vrienden. Aan de muren hangen schilderijen van kunstenares Cris Aguirre, terwijl er overal boeken en tijdschriften verspreid liggen, waaronder exemplaren met haar eigen fotografie. Niets voelt puur decoratief aan. Eén hoek heeft een bijzonder persoonlijke betekenis. Een wandrek in de woonkamer, meegebracht uit Argentinië, vertelt een eigen verhaal. Cecilia ontmoette de maker ervan, Alejandro Sticotti, toen ze hem fotografeerde, niet lang voordat hij overleed. Het meubelstuk draagt nu verschillende lagen van herinneringen, van haar Argentijnse roots tot haar werk en reizen. Langzaam maar zeker heeft ze het rek gevuld met keramiek, boeken en voorwerpen die ze in de loop der jaren heeft verzameld, zodat er een ingetogen portret van haar leven ontstaat.

Haar benadering van fotografie weerspiegelt de manier waarop ze haar huis bewoont. Ze werkt voornamelijk met analoge fotografie en omarmt een langzamere, meer bewuste manier van kijken. Als je weet dat elke filmrol zesendertig beslissingen bevat, ga je langzamer en anders kijken. Er is minder ruimte voor overbodigheid en meer aandacht voor wat er echt toe doet. Deze denkwijze strekt zich uit tot haar dagelijks leven, waarin ze inspiratie vindt in het gewone. Een stuk fruit op tafel, verwelkte bloemen, een speels moment of de manier waarop het licht door een kamer beweegt.

Licht is een constante aanwezigheid in het huis en bepaalt zowel de sfeer als de dagelijkse routine. Cecilia groeide op op Menorca, omgeven door het Balearische licht, en dat heeft nog steeds invloed op hoe ze de wereld ziet. In haar huis op Mallorca strekt het uitzicht vanuit de ramen zich uit over de bergen en het omliggende landschap. Het huis is op het oosten gericht, waardoor de ochtendzon de voorste kamers binnenstroomt, terwijl het middaglicht naar de binnenplaats verschuift. Op bepaalde momenten, vooral vroeg op de dag of bij zonsondergang, is het licht onmogelijk te negeren. 

Sommige van de meest waardevolle aspecten van het huis blijven voor anderen onzichtbaar. Cecilia herinnert zich het uitzicht vanuit haar slaapkamerraam bij zonsopgang, een tafereel dat ze tijdens vele stille nachtvoedingen heeft gezien. Het is een klein, intiem moment, een moment dat helemaal van haar is. Ze merkt ook dat ze steeds weer terugkeert naar de voorwerpen die de vorige eigenaar heeft achtergelaten, van zijn schilderijen tot zijn meubels, zoals het vloerkleed in de woonkamer. Voorwerpen die voor anderen misschien gewoon lijken, behouden hun betekenis en vormen een stille herinnering aan het verleden van het huis.

Als ze de essentie van haar huis in één enkele foto zou vastleggen, zou die niet geënsceneerd of verfijnd zijn. Het zou een gewone ochtend zijn, zo'n ochtend die bijna ongemerkt voorbijgaat.